Pięknej Karolinie na żądanie woda w kranie;-)

Nie wiem kto wpadł na pomysł posmarowania tosta rozgniecionym awokado, kim by nie był – chapeau bas. Takie proste, a tak cieszy. A już geniusz, który wymyślił, że warto na to wszystko położyć jajko, najlepiej sadzone lub z wody w koszulkach, powinien dostać kulinarnego Nobla.

Ameryka poszła za ciosem i restauracje prześcigają się w serwowaniu tej prostej i zdrowej kanapki. Wyżej (a właściwie niżej) wspomniany Bartlett House serwuje pyszną pajdę za „jedyne” $12, co jest ceną niebotyczną, zważywszy na koszt składników i prostotę wykonania. Więc do roboty, mości domowi kucharze!

Kilka słów na temat awokado – potrzebne jest takie brązowe o chropowatej skórce, nie zielone i gładkie. Kiedyś nakręcę filmik instruktażowy o badaniu dojrzałości awokado, „kiedyś” jest tu użyte anegdotycznie;-) Tymczasem pozostaje Wam badać delikatnie jego zwężającą się część (delikatnie, bo awokado są bardzo wrażliwe i gniecione szybko się psują) – powinna być miękkawa. Kupując awokado warto sprawdzić, czy nie ma miękkich plamek, powinno być równomiernie twardawe, bez zagłębień. Jeśli jest wściekle twarde, dojrzeje szybciej w papierowej torebce, jeszcze szybciej w papierowej torebce z bananami w pokojowej temperaturze. Jeśli kupujemy awokado w sam raz do jedzenia, chowamy je do lodówki.