Przychodzi moment, gdy, mimo kalendarzowej zimy, ciało i dusza pragną oddechu świeżości, czegoś, co postawi je na nogi, a nie przykryje ciepłym kocykiem i utuli do kojącego hibernacyjnego snu. Takim daniem jest dzisiejsza sałatka, której sama nazwa wzywa do wiosny na talerzu i w sercu. Bo za oknem wiosna w Nowym Jorku już jest i to w pełnej krasie – ludzie przy kawiarnianych stolikach na zewnątrz, a jakże, bez kurtek.

Sałatkę tę wypatrzyłam w Repertoire J. Batillany, jednej z moich ulubionych książek kucharskich. Wołała moje imię od dawna, ale w końcu przebrała się miarka i powiedziałam basta! wszelkim pastom i sosom serowym…Tym bardziej, że ta sałatka jest pyszna, lekka, chrupiąca, można zjeść jej górę bez najmniejszych wyrzutów sumienia. Czas więc na wiosenny powiew zielonego, i to bez żartów – już chyba bardziej zielono być nie może;-)