Nobla za pomysł tu nie będzie, Oskara za wykon też nie, bo nie ma się czym popisywać. Ot, ciasto ze śliwkami. Natomiast gdyby była nagroda w konkursie na Najprostsze Ciasto ze Śliwkami na Świecie, mamy pretendenta do nagrody głównej!

Wrodzony dwuleworęczny leń do wypieków we mnie szukał przepisu na łatwy i przyjemny deser ze śliwkami, bo pojawiły się na rynku, i to takie polskie, fioletowe, podłużne, swojskie. Bo u nas śliwki są najróżniejsze, a tu tęskno za domem.

Drożdżówka odpadała, bo po prostu nie lubię. W tym momencie Mama (całuję rączki) i Brat (całowanie rączek sobie daruję) obraziliby się na śmierć i życie, bo to ich ukochany placek, ale cóż poradzę, za suche toto i tyle!

Wpadł mi w ręce przepis Mariana Burrosa, opublikowany i w NYTimes’ie, i w mojej ukochanej książce kucharskiej „Genialne przepisy” wydawnictwa Food52 . Jest on tak popularny, ma tyle rewelacyjnych ocen i tak krótką listę składników, że nie moglam się oprzeć.

Minuta pięć później miałam ciacho na sto dwa!