Dla mnie brownie to po pierwsze balsam na wszelkie zło tego świata, bo uwielbiam czekoladę i wszystkie jej wariacje (oprócz białej, co to to nie!) i chyba nie ma nic lepszego i kojącego niż blacha (dobra, pół) czekoladowej dobroci na gorąco, prosto z pieca. Po drugie to jedyne ciasto, które jestem w stanie zrobić niemal z zamkniętymi oczami i zawsze będzie hitem wśród gości. Bo jako posiadaczka dwóch arcy lewych rąk, pieczenie obchodzę z daleka. Z brownie jest inaczej, bardziej na luzie, bo wiem, że nie musze się strasznie spinać, jeśli chodzi o proporcje, że nie muszę sprawdzać jakąś słomką, czy jest suche (cokolwiek to znaczy;-)), bo i tak da się je zjeść – któż bowiem powie NIE deserowi czekoladowemu?!;-)  Jedyne, co mi w brownie przeszkadza, to zbyt duża ilość mąki, bo wtedy smakuje jak czekoladowa suchawa babka, a przecież nie o to tu chodzi. Moim zdaniem brownie musi być ciężkie i kruche, najlepiej orzechowe. Bratowa serwuje je z gałką (lub trzema) lodów waniliowych, ja za lodami nie przepadam, więc pomijam i sięgam po prostu po więcej brownie, ale wszelkie lody polecam! Do tego dobra książka lub miły film i mnie nie ma dla świata:-)